Zanimljivosti

Od čega je načinjen univerzum? Obična materija čini tek oko četiri do pet odsto – šta je s ostatkom? Da bismo to saznali, moramo otputovati u prošlost, kažu naučnici iz CERN-a (Evropska organizacija za nuklearna istraživanja), tako što ćemo ponoviti ono što se u univerzumu dogodilo delić sekunde posle Velikog praska, pre 13,7 milijardi godina.

CERN je konstruisao „vremeplov“: LHC, koji će početi da radi krajem 2007. Ovaj 27 kilometara dugačak kružni tunel ispod francusko-švajcarske granice blizu Ženeve najveći je i najsloženiji naučni instrument na svetu. To je takođe i najhladniji frižider na našoj planeti, napravljen da radi na temperaturi od minus 271°C — što je čak hladnije nego u vasionskom prostranstvu.

Istraživači iz CERN-a veruju da sudaranjem dva protonska zraka brzinom od 99,9% brzine svetlosti mogu da iznova stvore uslove kakvi nisu postojali od Velikog praska, što će znatno povećati naše razumevanje univerzuma.

Proračunavanje Velikog praska

CERN-ov data-centar

Kad LHC počne da radi, CERN će doprinositi jedan posto ukupne količine informacija koja nastaje na našoj planeti: 15 miliona gigabajta (15 petabajta) podataka svake godine.

Da bi mogao da izađe na kraj s ovim morem podataka, CERN pionirski stvara Internet nove generacije: Rešetku (Grid). HP je prva komercijalna kompanija čija tehnologija ostvaruje učinak u CERN-ovoj LHC računarskoj rešetki (LHC Computing Grid, LCG) – Rešetki epskih proporcija. HP Laboratorije i HP Program odnosa s univerzitetima sarađuju sa CERN Openlab na razvoju softvera i hardvera za Rešetku.

Pročitaj ostatak

Sećate li se Kujubrikove “2001: Odiseje u svemiru” kada Hal razotkriva zaveru usmerenu protiv njega čitanjem sa usana članova posade koji se izoluju od svevidećeg Halovog oka iza staklene pregrade misleći da će njihova konverzacija ostati tajna. Ali … Hal menja ćud i preduzima mere neophodne za samoodržanje.

Najnoviji softver koji koriste nemački naučnici da protumače reči Hitlera sa privatnog filma koje je načinila Eva Braun u njihovom planinskom odmorištu Berghof, omogućava upravo tehnologija automatskog čitanja sa usana prikazana u kultnom SF-u.

Softver omogućava prepoznavanje govora snimljenog iz gotovo svakog ugla i transferu u skript-tekst koji se može iskoristiti za razne svrhe, a jedna od budućih namena softvera je njegova implementacija u sistem mreže javnih kamera kako bi se smanjile terorističke pretnje praćenjem sumnjivaca. Ovim uz kamere nije potrebno instalirati i mikrofone, koji su većinom usled buke i šuma neupotrebljivi na javnim mestima.

U sledećem video snimku možete pogledati emisiju emitovanu na britanskom Kanalu 5 tehnologiji čitanja sa usana:

Ovo je rad skulptora Benedicta Radcliffea i nije kompjuterski generisan crtež, već wire-frame skulptura koja nosi naziv “Modern Japanese Classic” i predstavlja žičani model Subaru Impreze u razmeri 1:1. “Auto” se nalazi ispred butika čuvenog modnog kreatora Paula Smitha koje je ovu umetničku instalaciju naručio kako bi dodatno zainteresovao klijentelu.

Snimci rovera Spirit

Marsov rover Spirit pronašao je nove dokaze koju ukazuju na to na je na crvenoj planeti nekada bilo vode. Kvar na jednom od točkova rovera slučajno je uticao na otkrivanje belog minerala tik ispod površinskog sloja.

Kada su naučnici koji prate kretanej Spirita videli bele tragove, odmah su ih skenirali instrumentom radio-spektrometrom i otkrili da 90% belog praha sadrži silikon-dioksid. A pošto postoje samo dva načina za taloženje silik-dioksida koja oba podrazumevaju prisustvo vode, gotovo je nepobitno utvrđeno da je na Marsu nekada bilo vode.

Jedinicu čine dobrovoljci svih nacionalnosti, rasa i verskih opredeljenosti, ali ipak odani cilju služenja interesima Francuske, bilo gde u Svetu

I ako postoje brojne, često pogrešne, predrasude o ovoj elitnoj jedinici, Legija stranca (Legion Etrangere) je integralni deo Francuske armije i predstavlja najobičniju profesionalnu borbenu jedinicu koja koristi istu opremu i naoružanje, te učestvuje u istim misijama kao i ostale jedinice francuske armije. Jedina razlika u odnosu na ostale formacije je ta da su njeni pripadnici mahom stranci, ili tačnije rečeno, dobrovoljci svih nacionalnosti, rasa i verskih opredeljenosti, ali ipak odani cilju služenja interesa Francuske, bilo gde u Svetu.

Istorija i tradicija

Francusku legiju stranaca osnovao je francuski kralj Luj filip, 10. marta 1831. godine sastavljenu od dobrovoljaca starih od 18 do 40 godina (tako je i sada), koja je odmah poslata u misiju osvajanja Alžira. Ova misija, kao i sama jedinica je trajala sve do 1835. godine, kada je Aližir pao u ruke Španaca. Nakon toga, jedinica u ovom obilku je ponovo formirana, te sticala brojna borbena iskustva; Alžir (1855), Italija (1859) i Meksiko (1863) gde se odigrala jedna od njaimpozantnijih bitaka koje je vodila Legija stranaca. Naime, 30. Aprila 1863 Na hacijendi “Camerone” pokraj grada Puebla , 3 oficira i 62 legionara pružila su otpor daleko nadmoćnijim meksikancima (oko 2000 boraca). Nakon celog jednog dana žestokih okršaja poslednjih 5 preživelih legionara postavilo je bajonete na svoje puške i krenulo u juriš.

Od tada, naziv ove bitke ponosno nosi svaka legionarska zastava, simbolizujući borbu “do poslednjeg čoveka”. Od tih prvih dana, pa sve do danas, jedinica je prošla brojna ratišta i bitke čuvajući interese Francuske republike. U nastavku dajemo vam hronološki pregled nekih od najbitnijih borbenih aktivnosti:

• 1914: I sv. rat, legija borbeno angažovana u Francuskoj
• 1939-1945: II sv. rat, borbeno angažovanje u Norveškoj, Libiji, Tunisu, Italiji i Nemačkoj
• 1945: početak rata u Indokini (bitke kod Phu Tong Hoa i Dien Bien Phu-a)
• 1954: povratak u Alžir, kao sigurnosne snage stalno prisutne sve do 1962
• 1962-danas: nakon napuštanja Alžira, regimente su razmeštene u Džibuti, Madagaskar, Tahiti i Francusku Gvajanu
• 1969-1970: dve regimente angažovane u operacijama u Čadu
• 1978: oslobađanje nekoliko stotina Evropljana od sigurne smrti u Zairu
• danas: angažovanje u mirovnim misijama širom Sveta

Od svojih početaka pa sve do danas, svi pripadnici Legije (od Generala do redova) odani su samo jednoj – da služe Francuskoj profesionalno i dobro. Tradicija ove jedinice izražava se kroz više aspekata: posebne uniforme, posebne pesme i koračnice, izdvojene nastupe na paradama i posebne ceremonije svojstvene samo Legiji. Svečana uniforma je bela sa svečanom belom Kepi šapkom. Boje legije su crvena i zelena, a preuzete su od Švajcarske garde koja je bila u službi francuskog Kralja.

Život u legiji stranaca

Uslovi za orijem u jedinicu su vrlo jednostavni i jasni, morate imati između 17 i 40 godina života, morate imati neki od validnih identifikacionih dokumenata, te morate biti fizički u dobroj kondiciji kako bi mogli da izdržite buduće napore. Francuski jezik, koji je oficijelni jezik Legije, se uči tokom faze privikavanja, a gotovo svi pripadnici jedinice nakon prve godine potpuno ovladaju jezikom.

Prijem potencijalnih regruta vrši se u 16 regrutnih centara koje se nalaze širom francuske. U ovim regrutnom centrima vrše se prve provere i testiranja, prvenstveno medicinske prirode. Nakon ovih pregleda, regruti se šalju u centar Aubagne (15 km istočno od Marseja), gde se nalazi glavni štab i komanda Legije stranca. U ovom centru regruti se podvrgavaju raznoraznim testovima, ispitivanjima i intervjuima, koji traju oko tri nedelje. Ukoliko zadovolje sve postavljene uslove, potpisivanjem petogodišnjeg ugovora regruti postaju i zvanično legionari.

Mnogo više o samom procesu prijema i uopšte o životu i radu u Legiji stranaca možete pronaći na adresi: [ www.foreignlegionlife.com ], i to iz prve ruke, a kuriozitet predstavlja i primer pravog ugovora koji sklapaju legionari (sa prevodom na engleski jezik).

Nakon potpisivanja ugovora, iz centra Aubagne, legionari se šalju na osnovnu obuku u glavni trening centar Castelnaudary, 50km od Tuluza. Ovde se vrši osnovno obučavanje koje se sastoji: u sticanju snage i izdržljivosti, ovladavanju rukovanjem raznim vrstama oružja, preživljavanju u terenskim uslovima, učenju posebne koračnice i sl. Non-stop tokom ove faze obuke vrše se i testiranja fizičke snage, a neka od njih su: 8 km marširanja sa ruksakom težine 12 kg koje mora da se završi za 1 sat, trčanje 12 minuta (sve iznad pretrčanih 2800m je dobar rezultat), penjanje uz konopac bez korišćenja nogu, trčanje sa džakom peska teškim 40 kg u roku od 20 sekundi i sl. Kod ovih testova nema palih, odnosno bez obzira da li regruti mogu da zadovolje postavljene kriterijume ili ne, nakon osnovne obuke nastaviće treninge u svojim borbenim regimentama. Nakon završene osnovne obuke legionari se raspoređuju u neku od 11 jedinica Legije stranaca.

Obuka

Svaki legoinar bez obzira u koju regimentu je raspoređen prolazi kroz razne vrste borbene obuke. U dve padobranske regimente, osnovnu specijalističku obuku predstavlja padobranski kurs koji traje 3 – 5 nedelja. Za tih par nedelja, obavezno se obavi najmanje 6 skokova, nakon kojih legionari dobijaju svoja “krila” (padobrasnku značku).

Svaki od legionara tokom svoje karijere mora da prođe najmanje jedan specijalistički “komando” kurs (trajanje 3 nedelje) koji se održava u nekoliko centara širom Francuske. Ovu obuku sačinjavaju sledeći kursevi: obuka u veranju, postavljanje zamki i eksploziva, ručne tehnike borbe, metode borbi u gradskim područjima, veslanje, plivanje u moru bez prsluka sa borbenim rancem i puškom…

Naoružanje

FA MAS 5.56

Osnovno legionarsko naoružanje predstavlja automatska puška FA MAS kalibra 5.56 mm (Fusil Automatique Manufacture d’Armes de St Etienne), dizajnirana početkom 80-tih, te načinjena od platike i fiberglasa, trebala je da bude pandan pušci M-16 A1. Vrlo je slična engleskoj automatskoj pušci, stim što je dosta lakša i prepoznatljiva je po dugačkom rukohvatu za lakše nošenje. Puška je sposobna za pojedinačnu paljbu, kratki rafal od 3 metka, te kontinualni rafal, a izbacivanje čaura može se podesiti i na levu i na desnu stranu. Takođe, može da ispaljuje ručne granate i anti-tenkovske projektile od 500 grama. Slično pušci M-16, vrlo je osetljiva na prašinu, pesak i druge nečistoće, pa zahteva odgovarajući tretman.

Snajperska puška FR F-2

Sastavljena od modernih kompozitnih materijala, zamenila je staru FRF pušku. Ovo je snajperska puška kalibra 7.5 mm, osnovnog dometa 600 metara, koji se dodavanjem bipod oslonca može dodatno uvećati. Oružje je opremljeno teleskopskim nišanom za dnevnu svetlos, a može se dodati i noćni nišan za upotrebu u mraku.

89mm LRAC
Ručni raketni bacač LRAC 89 težak 8kg dejstvuje na daljinama od 100 do 600 metara, a opslužuju ga dva borca. Projektil koji lansira ovaj bacač sposoban je da probije 40 čelični oklop na daljini od 300 metara. U Legiji se takođe koristi i verzija kalibra 120 mm koja može da probije bilo koji oklop, na manjim udaljenostima.

Zanimljivosti
Svaki legionar ima pravo na godišnji odmor u trajanju od 15 dana (u prvoj godini ugovora), dok je taj odmor čitavih 45 dana u petoj godini ugovornog perioda. Tokom odmora legionari ne smeju da napuštaju teritoriju Francuske i moraju da se javljaju svojoj jedinici.

Plate u legiji su strogo definisane i nisu nikakva tajna. svaki legionar uvek znak koliko je zaradio i koliko može da očekuje. Plata se isplaćuje jednom mesečno i to u kešu, dok je zabranjeno otvaranje bilo kakvog tekućeg ili sličnog bankovnog računa. Ukoliko to želi, pripadnik ove jedinice može da dobije bankovni račun o kome se brine sama jedinica. Mesečna primanja se kreću od 975 evra za običnog legionara, i idu do 1372 evra za legionara u činu kaplara. Visina plate zavisi i od jedinice, odnosno regimente u kojoj legionar služi, kao i od borbenog angažovanja. U slučaju da je njegova regimenta angažovana u nekom borbenom okruženju, plata mu se može i udvostručiti.

Jedan od najvećih problema, sa kojim se inače suočvaju i druge vojne jedinice u svetu, je problem dezertiranja. Ovaj problem je posebno izražen u Legiji stranaca u kojoj godišnje dezertira oko stotinu vojnika.

Nakon najmanje tri godine odanog služenja Francuskoj, svaki legionar može da zatraži dobijanje francuskog državljanstva.

Legionarska očekivanja

Pre svega, svaki legionar je dobrovoljac, koji se svojevoljno priključuje ovoj vojnoj jedinici, prihavatajući sve obaveze i rizike. Najčešće u legiju pristižu ljudi koji na neki način beže od svoje prošlosti. Generalno, regruti se priključuju jedinici najčešće zbog ličnih ili porodičnih kriza, ili zbog neprilagođavanja socijalnim ili političkim promenama u njihovim matičnim državama. Upravo u prilog ove konstatacije idu masovna kandidovanja dobrovoljaca iz Španije (nakon građanskog rata 1939.), zatim regruta iz istočne Evrope nakon 1945. godine, te sa prostora bivše Jugoslavije – početkom građanskog rata 90-tih godina prošlog veka. Iz drugih područja Sveta, u Legiju stranaca uglavnom dolaze ljudi iz srednje klase koji su nezadovoljni svojim životima i koji u Legiji traže avanturizam.

U budućnosti Legija stranaca će biti sve manje angažovana u borbenim misijama, pre svega zbog smanjenja kolonijalnih aspiracija Francuske (koje verovatno nikada neće biti ugašene), a sve više u mirovnim operacijama širom planete.

U sekciji “Specijalne jedinice” predstavljamo vam elitnu jedinicu Vojske Srbije i Crne Gore, koja odnedavno ima i svoju zvaničnu Internet prezentaciju

Ova naša najpoznatija vojna formacija zvanično je oformljena Septembra meseca ratne 1944. godine u Bariju (Italija), gde je prevezeno stotinak boraca NOV kako bi prošli kurs padobranske obuke. Pored ovih boraca, padobranskoj obuci su se pridružili i ranjenici koji su se nalazili na lečenju i oporavku u Italiji. Na kraju, obuku je uspešno završio 191 borac.

Po završetku padobranske obuke 14. oktobra 1944. godine formiran je 1. padobranski bataljon, a za komandanta bataljona postavljen je poručnik Čedomir Vranić. Sticajem okolnosti ovaj bataljon tokom II svetskog rata nije borbeno upotrebljen, a sama jedinica je rasformirana u Julu 1945.godine.

Padobranski bataljon je ponovo formiran 1946. godine u beloj Crkvi, a u periodu od 1946. do 1953. bataljon je menjao svoje lokacije od Bele Crkve, preko Novog Sada i Mostara, pa sve do Šapca. U Šapcu je 5. februara 1953. formirana 63. padobranska brigada. Nakon ovoga brigada je još jedanput bila rasformirana i više puta menjala svoju lokaciju, sve do 1967. godine kada se konačno “skrasila” u Nišu, gde se i sada nalazi.

63. padobranska brigada je poluprofesionalna formacija, što znači da je čine profesionalni oficiri i podoficiri, ali vojnici na redovnom odsluženju vojnog roka koji dobrovoljno pristupe ovom sastavu. Obuka svih pripadnika jednice je veoma naporna, zahtevna i raznovrsna, te se deli na opštu, padobransku i specijalističku obuku. Sama padobranska obuka se osnovnu, višu i instruktorsku.

Pripadnici 63.padobranske brigade se obučavaju za rukovanje vrlo raznovrsnim i raznorodnim naoružanjem i opremom, kako bi u svakoj prilici vladali situacijom. U standardno pešadijsko naoružanje ubrajaju se domaća automatska puška M70 u kalibru 7.62mm i odgovarajući automat, nemačke puške “Heckler und Koch” u raznim verzijama i kalibrima, zatim tu su i južnoafričke puške SAR-80 u kalibru 5.56, te snajperske puške i pištolji (revolveri) različitih proizvođača. Pored ovog lakog naoružanja, jedinica je opremljena različitim ručnim raketnim bacačima, minobacačima, mitraljezima i protiv-oklopnim sistemima.

Više o ovoj jednici i njemim pripadnicima možete zasnati na zvaničnom sajtu 63. padobranske brigade, koji se odnedavno nalazi na adresi:

www.63padobranska.co.yu

Šta može biti opasnije od običnih statičnih mina? Pa naravno, pokretne mine i to daljinski vođene mobilne mine velike razorne moći

Svima je poznato da mine (pešadijske, tenkovske, podvodne…) spadaju u najpodmuklije i najopasnije oružje. Skrivene, ukopane i zamaskirane dejstvuju kada se najmanje nadate i mogu da nanesu ogromne gubitke. Ali, šta može biti opasnije od običnih statičnih mina? Pa naravno pokretne mine i to daljinski vođene mobilne mine. Možete li zamisliti da je ovakvo oružje korišćeno u II Sv. ratu.

Ideja o ovakvom oruđu potiče iz 1940. godine, kada je francuska firma Kegresse razvila prototip lakog razornog transpotera. Na jednom od testova, prototip nosača ubojnih sredstavaje potonuo u reku Senu, te je naknadno otkriven od strane Nemaca koji su ga kasnije, detaljno ispitali i istražili.

Već u Novembru mesecu 1940. data je narudžba firmi Borgward da razvije malo, daljinski kontrolisano vozilo, koje može da ponese najmanje 50 kg korisnog tereta – eksploziva. Ideja koja je stajala iza projekta je da se razvije mali nosač eksploziva koji bi svoj smrtonosni teret, na bezbedan način, da “dostavi” eksploziv na cilj, te uništi neprijateljske bunkere, fortifikacijske zapreke, pa čak i tenkove, sa bezbedne udaljenosti. Pošto je eksplozivno punjenje fiksirano za mini-vozilo, kompletno vozilo se na odredištu uništava zajedno sa ciljem.

Prototip (kao što se može videti na slici) imao je četiri velika prenosna točka koja su bila pogonjena sa dva električna motora, dok su se sami motori snabdevali energijom iz dva akumulatora. Usvojena proizvodna verzija imala je manje točkove i fiksne lisnate opruge kao amortizere, što je ostavilo dovoljno prostora, između dve gusenice, za smeštaj eksplozivnog punjenja (oko 60 kg).

Ovo novo oruđe nazvano je “leichter Ladungsträger” (laki razarajući transporter), a tačna oznaka mu je bila Sd.Kfz.302 – E-Motor ili samo “Gerät 67″ (aparat 67). Od Aprila 1942. godine do Januara 1944. fabrike Borward i Zündapp proizvele su 2650 jedinica ovog tipa mine. “Navođena mina” bila je opskrbljena sa dva električna motora koje je proizveo poznati Bosch, oznake motora su MM/RQL 2500/24 RL2. Svaki motor davao je 2.5kW snage, što je sa jednim punjenjem baterija bilo dovoljno da prevezu “opasni teret” i do 1,5 kilometara po asfaltu (oko 800m u terenskim uslovima). Maksimalna brzina transportera je bila oko 10 km/h.

Za prevoz na duže relacije korišćena je specijalna prikolica sa dva točka, kojom je “Goliath” bio dovožen u borbenu zonu. “Goliath” je bio dugačak 1,5 m, širok 85 cm i visok 56 cm, a oklop je bio debljine 5 mm. Gusenice su bile široke 16 cm, dok je dužina kontaktnog dela sa površinom , po dužini, bio 73 cm, što je omogućavalo transporteru da savlada prepreke (rovove) široke do 60 cm.

U zadnjem delu transportera bio je smešten kotur sa trožilnim električnim vodom. Trožilni je bio zbog toga što su se dve žice koristile za upravljanje transporterom, a jedna se koristila za detoniranje eksplozivnog punjenja.

Pošto je proizvodnja “Goliath”-a bila izuzetno skupa, već 1942. godine pristupilo se razvoju novog unapređenijeg modela. Naslednik je razvijen u dva bazna modela koji su nosiili oznake Sd.Kfz.303a i Sd.Kfz.303b, a bili su poznatiji kao “Gerät 671″ i “Gerät 672″.

Prva verzija (Sd.Kfz.303a / Gerät 671) je izrađivana od Aprila 1943 do Septembra 1944 i to 4604 primeraka. Ovaj novi model moga je da ponese čitavih 75kg punjenja. Umesto električnih, ugrađen je dvocilindrični benzinski motor Zündapp SZ7, zapremine 703cm3, što mu je davalo čitavih 12,5 KS. Transporter, sada težak oko 370kg mogao je da se kreće brzinom od 10km/h. Benzinski rezervoar, lociran u zadnjem delu, primao je 6 litara goriva, što je vozilu davalo autonomiju kretanja od čitavih 12 km po asfaltu (6-8 km u terenskim uslovima). Oklop je bio duplo pojačan i sada je bio debeo 10mm steel. Dimenzije vozila su bile slične prethodnicima; dužina je bila 1.62m, širina 0.84m i visina 0.6m.

Najpoznatija akcija, ali i jedna od najefikasnijih uopšte, koju su izvele SAS jedinice je svakako upad u opsednutu ambasadu Irana 1980. godine…

Britanska Special Air Service (SAS), u prevodu “spec. vazduhoplovna služba”, spada u sam vrh elitnih borbenih jedinica za specijalna dejstva i jedna je od najcenjenijin i najpoznatijih u svom domenu. SAS ima dugu tradiciju koja datira od II svetskog rata, njen osnivač je majorDavid Stirling (1915-1990.), kome je bio cilj da oformi snage koje mogu da efikasno dejstvuju u dubokoj pozadini neprijatelja, tada na frontu Severne Afrike. Zamisao je bila da oformi jedinica visoko obučenih i osposobljenih pojedinaca koji se zatim grupišu u male kompaktne timove koji mogu da ofanzivno deluju u neprijateljskoj pozadini. Uprkos brojni uspešnim dejstvima SAS je rasformiran nakon završetka II sv. rata 1945. godine.

1951. godine ponovo se osniva SAS, a povod su komunistički nemiri u državi Malaji, tada britanskoj koloniji. Formirana je jedinica pod nazivom “Malajski skauti” (Malayan Scouts). Malajski skauti su ubrzo promenili naziv u 22 Special Air Service puk (ili samo 22 SAS). Od tada, pa na ovamo, jedinica se istakla u brojnim operacijama, i na domaćem tlu (Severna Irska), ali i van matične zemlje.

Najpoznatija akcija koju su izvele SAS jedinice je svakako upad u opsednutu ambasadu Irana 1980. godine. Naime, opzicione snage (tačnije 6 naoružanih terorista) tadašnjem vrhovnom vođi Irana – Homeiniju, su zaposele ambasadu i uzele 26 talaca. Nakon što regularna policija nije uspela da reši kriznu situaciju, pozvana je u pomoć SAS jedinica. Cela operacija je direktno prenošena preko TV, tako da se ceo Svet mogao uveriti u efikasnost ove jedinice. SAS tim sastavljen od osmorice ljudi munjevito je upao u ambasadu preko krova i za davdesetak minuta rešio talačku krizu. Epilog je sledeći: od 26 talaca 2 su poginula, nijedan pripadnik SAS-a nije poginuo, dok je od 6 talaca – 5 ubijeno na licu mesta i jedan je zarobljen.

Možda ne i najpoznatija, ali svakako ne i beznačajna je njihova velika uloga tokom Britansko-Argentinskog sukoba 1982. godine, oko Folklandskih ostrva (ostrvlje nadomak Argentine). Tokom ovog kratkog sukoba, SAS je poslat dve nedelje ranije, kao svojevrsna prethodnica pre regularnih snaga “britanske krune”. U te dve nedelje prevashodno su se bavili izviđačkim zadacima, ali su vršili i sabotaže i diverzantske zadatke, uključujući tu i protiv-avionska dejstva tada sasvim novim oružjem – ručnim PA lanserom Stinger. Na Foklandima nisu imali direktnih gubitaka, osim gubitka 18 pripadnika koji su poginuli u helikopterskoj nesreći, koja je prouzrokovana nevremenom.

Tokom Zalivskog rata (1991.), SAS timovi su ubacivani duboko unutar Iraka, a zadatak im je bio pronalaženje i uništavanje mobilnih iračkih SCUD lansera. Njiov deo zadatka je bio da pronađu lanser, obeleže cilj (IC uređajima) i pozovu vazdužni napad. Nakon samo devet dana od zvaničnog početka sukoba, stopirani su napadi SCUD raketama.

obuka

Smatra se da je SAS selekcija i obuka jedna od najtežih i najzahtevnijih na Svetu. Selekcija i osnovna obuka sastoji se od tri faze. Prva faza je “Fitnes i navigacija” gde potencijalni pripadnici SAS jedinica prolaze kroz fizičke testove i iskušenja u kombinaciji sa elementima snalaženja u prostoru i navigacije. Druga faza je Trening u džunglama Bruneja, i konačno treća faza je preživljavanje u borbenim uslovima koja uključuje taktiku povlačenja i obuka u hvatanju i ispitivanju “živih jezika”.

Kada prođu ovu fazu selekcije/obuke, sada već pripadnici ove jedinice (oni koji su zadovoljili sve zahteve) nastavljaju sa daljom specijalističkom obukom. Svi pripadnici prolaze kurseve padobranstva, veranja, ronjenja, prve pomoći i naprednog kursa za rukovanje svim vrstama naoružanja. Nadalje, svaki pojedinac specijalizuje na nekim brojnih spec. kurseva.

oprema i oružje

Uprkos glasinama da koriste specijalno prilagođena oružja, SAS-ovci koriste standardnu opremu i oružje koja se inače nalaze u naoružanju svih modernih armija. Najpoznaatije i nakarakterističnije lično naoružanje SAS-ovaca je popularni automa Heckler & Koch MP5 (HK MP5) u kalibru 9 mm. Pored ovog automata je i vrlo slični MP5 SD koji ima različit oslonac, ali ima i dodatni prigušivač pucnja. Sledi, standardna automatska puška Britanske armije – SA80 u standardnom NATO kalibru 5,56 mm.

Navedena su samo osnovna sredstva ličnog naoružanja koje nosi svaki pripadnik SAS-a. Pored navedenih, SAS jedinice se obučvaju u korišćenju stranog naoružanja i opreme, iz očiglednih razloga. Ukoliko se recimo nađu na stranoj teritoriji u tajnoj operaciji moraju da budu sposobni da koriste naroužanje koje je im je dostupno.